نشانه‌های ظهور امام مهدی (قسمت ۳)

ویم.

هنگامی که حجت را یافتیم، یعنی شخصی که این معیارها را برآورده می‌کند، وظیفه‌ای الهی داریم که تحت هر شرایطی به او پایبند باشیم. و پس از آن هرگز نباید در آن فرد شک کنیم. و دلیل این امر در داستان‌های پیامبران و فرستادگان آمده است.

خدا در داستان‌هایشان پیوسته به ما هشدار می‌دهد که هرگز پیامبر یا فرستاده را به هیچ وسیله‌ای جز قانون قضاوت نکنیم. بنابراین در داستان نوح، نوح معیارها را برآورده کرده بود. نوح پیامبری بود که توسط آدم پیش‌بینی شده بود.

آدم و پیامبرانی که تا نوح آمدند، درباره آمدن منجی‌ای سخن گفته بودند که در زمانی که خدا زمین را با سیلی نابود می‌کرد، خواهد آمد. و مؤمنان به خوبی از تولد این شخصیت که نامش نوح بود آگاه بودند. هنگامی که نوح آمد، ادعا کرد که همان منجی موعود است.

و او دانش را نشان داد و به سوی برتری خدا فراخوان داد. و اینکه مردم باید فرستاده منصوب‌شده الهی، که نوح بود، را بپذیرند و پسران قابیل را رد کنند. کسانی که در آن زمان بر تمام زمین تسلط داشتند.

نوح مؤمنان را گرد آورد، دعوت خود را آغاز کرد و مردم شروع به ایمان آوردن به او کردند. و روزی نوح، پس از سال‌ها رنج ناشی از ستم و خشونت علیه خود و پیروانش، به طور مداوم مورد حمله پسران قابیل قرار گرفتند.

روایات ذکر می‌کنند که گاهی با سنگ مورد حمله قرار می‌گرفتند. نوح چندین بار ضربه‌ای به سرش خورد و برای چندین روز بیهوش شد، در حالی که روی زمین دراز کشیده بود و خون از گوش‌هایش جاری بود. مؤمنان نیاز به گشایش داشتند.

و آنها از نوح خواستند تا از خدا بخواهد که عذاب را تعجیل کند. سرانجام، پس از اینکه نوح خدا را خواند، خدا جبرئیل را فرستاد تا به نوح و به پیروانش بگوید که وقتی او این هسته خرما را بکارد و به درختی تبدیل شود، گشایش رخ خواهد داد.

و بنابراین او مؤمنانش را آگاه می‌سازد و مؤمنان سرشار از شادی می‌شوند. آنان از روح ایمان لبریز شده‌اند و هیجان‌زده‌اند. شبانه‌روز با سختی مضاعف کار می‌کنند و یقین کامل به وعدهٔ خدا دارند که هنگامی که این نهال کوچک به درخت نخل تبدیل شود، گشایش رخ خواهد داد.

در روزی که درخت نخل به رشد کامل رسید، آنان منتظر ماندند و منتظر ماندند و منتظر ماندند، اما هیچ اتفاقی نیفتاد. و آنان به یکدیگر نگریستند. و سرانجام شجاعت کافی گرد آوردند تا نزد نوح روند و از او بپرسند؛ پاسخی که نوح به آنان داد در واقع این بود: «نمی‌دانم. من از خدا درخواست خواهم کرد تا بدانم.» نوح از خدا درخواست می‌کند.

جبرئیل فرود می‌آید و به نوح می‌گوید: «ای نوح، این دانهٔ جدید را بردار و آن را در زمین بکار.» و «هنگامی که به درختی بالغ تبدیل شود، آنگاه گشایش رخ خواهد داد.» پس نوح بازمی‌گردد و آنچه را جبرئیل به او گفته است به همراهانش اطلاع می‌دهد.

و آنان کاملاً شوکه و در حالتی از سردرگمی قرار می‌گیرند. و بلافاصله همراهان او، یعنی جماعتش، به سه گروه تقسیم می‌شوند. گروهی که کافر می‌شوند. و آنان می‌گویند: «اگر نوح پیامبری راستین بود، اگر نوح واقعاً با خدا سخن می‌گفت، آنگاه کلمات خدا هرگز تغییر نمی‌یابد.» و «طوفان باید رخ می‌داد و ما باید نجات می‌یافتیم. اما این واقعیت که رخ نداد، означает که او پیامبری دروغین است.» گروه دوم مردم در حالت شک هستند. و گروه نخست مردم پر از ایمان باقی ماندند.

آنان گفتند: «می‌دانید چیست؟ حتی اگر وعدهٔ خدا تغییر کند، حتی اگر طوفان کاملاً لغو شود، مهم نیست.» «زیرا ما با صاحبِ Will هستیم. اوست که از سوی خدا منصوب شده است.» بنابراین اینان همان کسانی بودند که نجات یافتند. اما دربارهٔ کسانی که کافر شدند، آنان به دوزخ رفتند، زیرا در آزمونی افتادند که در آن از روشی متفاوت برای ارزیابی راستگو یا دروغگو بودن نوح استفاده کردند.