نشانه‌های ظهور امام مهدی (بخش ۲)

؟

درمی‌یابیم که سقراط (علیه السلام)، که یکی از ۱۲۴ پیامبر و فرستاده‌ای بود که به سوی بشریت ارسال شدند، یکی از درخشان‌ترین ذهن‌هایی بود که تا به امروز زیسته است، به طوری که حتی تا امروز دانشگاه‌ها و دانشجویان افکار، تعالیم و مطالب او را مطالعه می‌کنند.

این فیلسوف بزرگ در روایات به عنوان فردی بسیار زشت توصیف شده است. گفته‌اند که بینی او شبیه بینی گراز یا خوک بود. لب‌هایی مانند لب‌های الاغ داشت. گفته‌اند که اضافه وزن داشت.

او موهایش را بلند گذاشت، در حالی که دشمنان قومش موهای بلند داشتند. و بلکه، قوم او — آرمان‌ها یا درکشان از زیبایی — افرادی عضلانی و خوش‌اندام بودند که در مجسمه‌های روم و یونان باستان، آتن، می‌بینید. بنابراین نادیده گرفتن سقراط و نبوغ او بر اساس ظاهرش، به گمان من اشتباهی بزرگ خواهد بود، زیرا او ثابت کرد که داناترین فرد قوم خود در آن زمان است.

و سقراط با آموزه جمهوریت به سوی قوم خود آمد و اینکه حاکم، فیلسوف-پادشاه است، و معیارهای آنچه لازم است تا پیامبر یا فرستاده‌ای باشد را محقق ساخت. امام علی (علیه السلام) به سوی مردم آمد و طبق بسیاری از روایات، کوتاه‌قد و دارای اضافه وزن بود؛ شکمی داشت.

و طاس می‌شد؛ جذاب نبود. او عکس تصاویری بود که امروزه از او دارند و به نام او می‌فروشند و در کربلا و نجف و جهان شیعه از او سود می‌برند. و با این حال، ظاهر او هیچ ارتباطی با این ندارد که آیا او حق است یا نه.

و در واقع، یکی از روایات اهل بیت (علیهم السلام) می‌گوید که حجت خدا با ظاهر بیرونی‌اش شناخته نمی‌شود. و بنابراین اکنون می‌دانیم که ظاهر بیرونی راهی برای تعیین اینکه آیا او راستگو است یا نه، نیست.

خب، چه می‌شد اگر آن فرد، به گمان من، ناسالم بود؟ چه می‌شد اگر بیمار بود؟ چه می‌شد اگر رنجور بود؟ چه می‌شد اگر به سرطان مبتلا شده بود، یا به جذام دچار شده بود، یا به بیماری دیگری؟ آیا این نشانه‌ای از آن بود که خداوند از این فرد راضی نیست، یا نشانه‌ای از آن که او ملعون است، یا نشانه‌ای از آن که او از جانب خدا نیست؟

و در عهد عتیق داستان پیامبری به نام ایوب، alayhi salam، را یافتم که خداوند او را به بیماری‌ای مبتلا ساخت که باعث شد بدنش پر از دمل شود و کرم‌هایی بدنش را فرا گرفتند و بوی تعفن از او بلند شد، تا جایی که مردم شهر جسد او را برداشتند و همراه با زباله‌ها بیرون انداختند. و آنان پنداشتند که خداوند بر او خشمگین است.

با این حال، این راهی برای تعیین راستگو بودن یا نبودن ایوب نبود، زیرا ایوب پیامبر بود و پیامبر باقی ماند، و خداوند سلامت را به او بازگرداند و او را شفا داد. بنابراین، حجت‌های خدا نیز ممکن است به بیماری‌ها و недуچها مبتلا شوند.

پس ظاهر آنان نشانه‌ای نیست و راهی برای تعیین اینکه آیا آنان حجت خدا هستند یا نه، یا آیا راستگو هستند یا نه، محسوب نمی‌شود. مبتلا شدن به بیماری‌ها نیز نشانه‌ای نیست. ممکن است یکی از پاهایشان کار نکند و این هم راهی برای تشخیص نیست.

ممکن است یکی از دست‌هایشان کار نکند و این هم راهی برای تشخیص نیست. ممکن است یکی از چشمانشان کار نکند. ممکن است زخم داشته باشند؛ ممکن است به هر بیماری‌ای مبتلا باشند. پس فصاحت چه؟ به گمان من، چه می‌شد اگر پیامبر یا فرستاده اصلاً فصیح نبود؟

دایره واژگان قوی نداشت، خطیب یا سخنران خوبی نبود. چه می‌شد اگر نمی‌توانست به درستی صحبت کند؟ چه می‌شد اگر نمی‌توانست به درستی تلفظ کند؟ می‌دانید، بسیاری ادعا می‌کنند که احمد الحسن فرستاده خدا نیست زیرا برخی کلمات را اشتباه تلفظ می‌کند.