؟
درمییابیم که سقراط (علیه السلام)، که یکی از ۱۲۴ پیامبر و فرستادهای بود که به سوی بشریت ارسال شدند، یکی از درخشانترین ذهنهایی بود که تا به امروز زیسته است، به طوری که حتی تا امروز دانشگاهها و دانشجویان افکار، تعالیم و مطالب او را مطالعه میکنند.
این فیلسوف بزرگ در روایات به عنوان فردی بسیار زشت توصیف شده است. گفتهاند که بینی او شبیه بینی گراز یا خوک بود. لبهایی مانند لبهای الاغ داشت. گفتهاند که اضافه وزن داشت.
او موهایش را بلند گذاشت، در حالی که دشمنان قومش موهای بلند داشتند. و بلکه، قوم او — آرمانها یا درکشان از زیبایی — افرادی عضلانی و خوشاندام بودند که در مجسمههای روم و یونان باستان، آتن، میبینید. بنابراین نادیده گرفتن سقراط و نبوغ او بر اساس ظاهرش، به گمان من اشتباهی بزرگ خواهد بود، زیرا او ثابت کرد که داناترین فرد قوم خود در آن زمان است.
و سقراط با آموزه جمهوریت به سوی قوم خود آمد و اینکه حاکم، فیلسوف-پادشاه است، و معیارهای آنچه لازم است تا پیامبر یا فرستادهای باشد را محقق ساخت. امام علی (علیه السلام) به سوی مردم آمد و طبق بسیاری از روایات، کوتاهقد و دارای اضافه وزن بود؛ شکمی داشت.
و طاس میشد؛ جذاب نبود. او عکس تصاویری بود که امروزه از او دارند و به نام او میفروشند و در کربلا و نجف و جهان شیعه از او سود میبرند. و با این حال، ظاهر او هیچ ارتباطی با این ندارد که آیا او حق است یا نه.
و در واقع، یکی از روایات اهل بیت (علیهم السلام) میگوید که حجت خدا با ظاهر بیرونیاش شناخته نمیشود. و بنابراین اکنون میدانیم که ظاهر بیرونی راهی برای تعیین اینکه آیا او راستگو است یا نه، نیست.
خب، چه میشد اگر آن فرد، به گمان من، ناسالم بود؟ چه میشد اگر بیمار بود؟ چه میشد اگر رنجور بود؟ چه میشد اگر به سرطان مبتلا شده بود، یا به جذام دچار شده بود، یا به بیماری دیگری؟ آیا این نشانهای از آن بود که خداوند از این فرد راضی نیست، یا نشانهای از آن که او ملعون است، یا نشانهای از آن که او از جانب خدا نیست؟
و در عهد عتیق داستان پیامبری به نام ایوب، alayhi salam، را یافتم که خداوند او را به بیماریای مبتلا ساخت که باعث شد بدنش پر از دمل شود و کرمهایی بدنش را فرا گرفتند و بوی تعفن از او بلند شد، تا جایی که مردم شهر جسد او را برداشتند و همراه با زبالهها بیرون انداختند. و آنان پنداشتند که خداوند بر او خشمگین است.
با این حال، این راهی برای تعیین راستگو بودن یا نبودن ایوب نبود، زیرا ایوب پیامبر بود و پیامبر باقی ماند، و خداوند سلامت را به او بازگرداند و او را شفا داد. بنابراین، حجتهای خدا نیز ممکن است به بیماریها و недуچها مبتلا شوند.
پس ظاهر آنان نشانهای نیست و راهی برای تعیین اینکه آیا آنان حجت خدا هستند یا نه، یا آیا راستگو هستند یا نه، محسوب نمیشود. مبتلا شدن به بیماریها نیز نشانهای نیست. ممکن است یکی از پاهایشان کار نکند و این هم راهی برای تشخیص نیست.
ممکن است یکی از دستهایشان کار نکند و این هم راهی برای تشخیص نیست. ممکن است یکی از چشمانشان کار نکند. ممکن است زخم داشته باشند؛ ممکن است به هر بیماریای مبتلا باشند. پس فصاحت چه؟ به گمان من، چه میشد اگر پیامبر یا فرستاده اصلاً فصیح نبود؟
دایره واژگان قوی نداشت، خطیب یا سخنران خوبی نبود. چه میشد اگر نمیتوانست به درستی صحبت کند؟ چه میشد اگر نمیتوانست به درستی تلفظ کند؟ میدانید، بسیاری ادعا میکنند که احمد الحسن فرستاده خدا نیست زیرا برخی کلمات را اشتباه تلفظ میکند.
«شما قرآن را نمیشناسید. من هرگز آن را نخواندهام، مگر چند کتاب، برخی از آنها،» «که توسط استاد من هنگام تمرین نوشته شدهاند.» «من هرگز قرآن را نخواندهام. هیچ چیزی از نوع قرآنی که استفاده میکنم ندارم.» «من هرگز قرآن را نخواندهام. هرگز درباره هیچ یک از قرآنهایی که به زبان عربی نوشته شدهاند نشنیدهام،» «تا زمانی که با قرآن مشترک نباشند.» بنابراین، فقط مسئله این است که بگوییم: پیامبر کلیمالله نامیده شد، کسی که با خدا سخن گفت، کلیمالله.
و کلیمالله، کسی که با خدا سخن گفت، حتی نمیتوانست سخن بگوید. او حتی نمیتوانست عبری را تلفظ کند. او مجبور شد دعایی به خدا کند تا کارش را آسان سازد و گره از زبانش بگشاید، تا مردم سخن او را بفهمند. او مجبور شد از خدا یاری بخواهد به شکل هارون، که پیامبر اضافی بود و به سوی او فرستاده شد تا گونهای سخنگو باشد که به نیابت از او سخن بگوید.
بنابراین، ناتوانی در سخن گفتن به درستی دلیلی نیست که شخص مورد شک قرار گیرد یا به عنوان فرستادهای از جانب خدا نادیده گرفته شود. پس چه راههای دیگری وجود دارد تا حتی تعیین کنیم آیا شخص راستگو بوده است یا نه؟ اگر خدا، برای عادل بودن، باید راه خود را آشکار سازد، و ظاهر، گفتار و سلامت او نشانههایی برای تعیین راستگو بودن یا نبودن شخص نیستند، پس چیست؟
با خود اندیشیدم، خوب، شاید کسی بگوید، خوب، رفتار او، اخلاق و آداب او. این终极ترین راه برای شناختن اینکه آیا شخصی از جانب خدا است یا نه. و طولی نکشید که داستان موجود در سورهای را به یاد آوردم که با امام alayhi salam، امام مهدی و قائم مرتبط است، و آن سوره کهف، غار، است که مهمترین داستان خود را در بردارد، که داستان موسی و بنده صالح است.
موسی از خدا تورات را دریافت میکند و در دل خود میپندارد که داناترینِ همهٔ مردم است. و او از خدا تمام راههای خدا، تمام قوانین خدا، تمام اخلاق و آداب خدا، و آنچه خدا دوست دارد و آنچه را که شر میداند، آموخت.
موسی میپندارد که خوب و بد، حق و باطل، حلال و حرام را میداند. بنابراین خدا به موسی فرمان میدهد تا در محل تلاقی دو دریا با فرستادهای از سوی او دیدار کند. موسی حرکت میکند. او به محل تلاقی دو دریا میرود. با این فرستاده دیدار میکند و سفری را همراه او آغاز میکند. و سه مقام وجود دارد که او همراه آن بندهٔ صالح در آنجا توقف میکند.
واقعهٔ اول: آنها از کنار گروهی از مردم که بر کشتی هستند و نیاز به سواری دارند، عبور میکنند. پس از آن مردم میپرسند: «آیا ما را سوار میکنید؟» و مردم به اندازهٔ کافی مهربان هستند و میگویند: «البته، بیایید ای غریبان، وارد... شوید.» ...
بندهٔ صالح دستگیر میشود. موسی رو به بندهٔ صالح کرده و میگوید: «چه کاری انجام میدهی؟ این کار خوب نیست. این غیراخلاقی است. خدا از این راضی نخواهد بود. چگونه خوبی را با بدی پاسخ میدهیم؟ قطعاً آنچه تو انجام میدهی عملی غیراخلاقی است.» بندهٔ صالح به او میگوید: «آیا خدا مرا منصوب نکرد؟ آیا به تو نگفت که...
شما سه بار اعتراض کردید؛ تمام شد و اکنون من دلایل پشت اقداماتم را برای شما توضیح خواهم داد.至于那些在船上的人，当时有一位该地区的君王，一位那片土地的君王正经过那里，他正在夺取所有的船只。
因此，我想在他们的船上制造一个缺陷，以便那位君王不要夺取，或者不想夺取，他们的船。至于那个被我杀死的孩子，我杀了他是因为他是一个不信者。A'udhu billah min ash-shaytan ar-rajim (به خدا پناه میبرم از شیطان رانده شده).
من آنچه را انجام دادم تا خداوند زحمت را از آنان دور کند و آنها را با نژادی شایسته جایگزین سازد.至于那堵墙، زیر آن دیواری گنجی بود که متعلق به دو یتیم ساکن در شهر بود.
پدران و مادران آنها شایسته بودند و من گنجی را زیر آن دیوار برای آنها بر جا گذاشتم و دیوار را تعمیر کردم زیرا نمیخواستم آن افراد شرور در شهر گنج آنها را بگیرند. و همه آنچه را که انجام دادم، او میگوید، همه آن را، من برای خودم انجام ندادم.
و بنابراین اکنون ما چند چیز متفاوت را مییابیم. یکی این است که شناسایی حجت خدا بر اساس اخلاق و رفتار غیرممکن است. شناسایی حجت خدا حتی از طریق حلال و حرام، یا اینکه آیا او گناهی مرتکب میشود یا عمل صالحی انجام میدهد، غیرممکن است.
زیرا نکته اصلی آن داستان این است که خدا به ما میگوید که شما نمیتوانید فرستاده خدا را از طریق خرد خودتان، یا از طریق درک خودتان از دین، یا از طریق درک خودتان از آنچه خوب و آنچه بد است، یا آنچه حق و آنچه باطل است، یا آنچه حلال و آنچه حرام است، شناسایی کنید.
زیرا هر کسی که دانش دارد، بالاتر از او کسی وجود دارد که بینش و درک بیشتری از دانش دارد.
